Był kierownikiem Zakładu Chemii Teoretycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, prodziekanem Wydziału Matematyki, Fizyki i Chemii, przewodniczącym rady naukowej i dyrektorem nowo powołanego Instytutu Chemii oraz dziekanem Wydziału Chemii UJ po jego wyodrębnieniu w 1981 roku. Dwukrotnie został wybrany prorektorem UJ, pełniąc tę funkcję od 1981 roku do śmierci.

Był specjalistą w dziedzinie metod chemii kwantowej. Wraz z innymi teoretykami polskimi swojego pokolenia, Włodzimierzem Kołosem i Wiesławem Woźnickim, przyczynił się do wyodrębnienia chemii kwantowej jako niezależnej dziedziny chemii teoretycznej. Był pionierem zastosowań metod chemii kwantowej (zarówno półempirycznych jak i ab initio) do rozwiązywania problemów chemii koordynacyjnej i katalizy. Był konsultantem Instytutu Katalizy i Fizykochemii Powierzchni im. Jerzego Habera PAN i członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Chemicznego (w latach 1978-1980 był Przewodniczącym Krakowskiego Oddziału PTChem). Był członkiem Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej (obecnie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów).

Był także uznanym dydaktykiem, wypromował dużą liczbę magistrów i doktorów chemii teoretycznej, w tym ośmioro profesorów i docentów (2018). Do jego uczniów należeli m.in.