Zbudowany był z długich drewnianych klepek spiętych metalowymi obręczami.
Na osi koła wodnego o średnicy 3,2 m osadzony był mimośrodkowo metalowy (prawdopodobnie żelazny) korbowód. Na drugim końcu korbowodu znajdował się wahacz, przymocowany do drągów tłokowych (tłoczysk). Wahacz, wprawiany w ruch przez korbowód, wymuszał posuwisto-zwrotny, naprzemienny ruch tłoczysk. Tłoki i zawory umieszczone na dolnych końcach drągów zasysały wodę z kanału Raduni i podnosiły ją do zbiornika.
W najniższej części zbiornika podłączone były trzy ciągi drewnianych rur doprowadzających wodę do miasta. Zawory przy rurach były kurkowe, obrotowe, wyposażone w owalne otwory, gdzie wkładano okuty drąg, aby wykonać obrót na zasadzie dźwigni. Dno zbiornika i rury wkopano w ziemię prawdopodobnie na głębokość około 1,5 m.
Napełnienie kufy trwało 15 minut. Wydajność mechanizmu szacuje się na około 4800 m³ na dobę, co dawałoby średnio po 80 l wody przypadających na jednego mieszkańca ówczesnego Gdańska. Nadmiar wody odprowadzano z powrotem do kanału Raduni przy użyciu przewodu przelewowego pod górną krawędzią kufy.