Nieduży kościół szybko stał się za mały dla powiększającej się parafii. Po wizytacji kościoła w 1932 biskup Stanisław Adamski zalecił jego rozbudowę lub dążenie do budowy nowego. 12 kwietnia 1936 powołany został Komitet Rozbudowy Kościoła, a już w 1938 zatwierdzono projekt rozbudowy kościoła. Plany przerwał wybuch II wojny światowej.
Po 1939 roku W 1943 wichura spowodowała zawalenie się sygnaturki, w 1945 na skutek działań wojennych uszkodzony został dach, jeden z filarów oraz prawie wszystkie okna). W 1947 architekt Jan Kapołka opracował kolejny projekt rozbudowy kościoła, który został zatwierdzony do realizacji w 1948, z zaleceniem przełożenia budowy wieży na czas późniejszy. Prace budowlane trwały od 1948 do 1953. W trakcie rozbudowy nie naruszano istniejącego starego kościoła, tak, że można było w nim odprawiać bez przeszkód nabożeństwa. Później w części frontowej starego kościoła wybito duży otwór łączący obie części, a następnie całkowicie rozebrano ścianę dzielącą obie części.
Rozbudowany, (nieukończony) kościół poświęcono 21 marca 1953. Termin poświęcenia został przyspieszony nie tylko ze powodu braku miejsca dla wiernych w starym kościele, ale również ze względu na informację dostarczoną biskupowi, o planowanym przejęciu rozbudowanej części kościoła przez Skarb Państwa i przeznaczeniu jej na magazyny.