Po wybuchu II wojny światowej 1939, na początku kampanii wrześniowej pełnił funkcję oficera broni i gazu w 3 pułku szwoleżerów. W późniejszym okresie polskiej wojny obronnej był dowódcą kolumny taborów Brygady Rezerwowej Kawalerii Wołkowysk. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Po 1940 był osadzony w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu. Na mocy układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność, po czym wstąpił do formowanej Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Został dowódcą 7 dywizjonu kawalerii sformowanego w Tockoje 10 września 1941, który był dywizjonem kawalerii dywizyjnej Ośrodka Organizacyjnego Armii z którego organizowano 7 Dywizję Piechoty. 7 dywizjon kawalerii został wcielony do 1 pułku ułanów Krechowieckich, w Otar. Objął w nim funkcję zastępcy dowódcy (kwatermistrz). Później był Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Zmarł 31 maja 1944 w Iranie.