W 1190 roku powrócił w rodzinne strony. Ciężko przeżył śmierć swojego młodszego brata i odczuł wtedy nietrwałość wszystkiego. Udał się do Kioto, aby pozyskać posąg dla rodzinnej prowincji. Wtedy spotkał Hōnena. Po dostarczeniu posągu do Chikuzen, powrócił do Kioto i w 1199 roku został uczniem Hōnena. Po głębokich studiach doktrynalnych, w 1204 r. powrócił do swojej rodzinnej prowincji, gdzie rozpoczął szerzenie nauk o nembutsu (skrót od Namu Amida Butsu; „Chwała Buddzie Amidzie!” lub „Zbaw, Buddo Amida!”).
Postawił także wiele budynków służących do praktyk religijnych. Według legendy, wybudował także w 1212 roku klasztor Zendō (Zendō-ji), który stał się główną świątynią szkoły jōdo (Jōdo-shū) na Kiusiu.
Podczas pobytu w Ōjō-in w prowincji Higo (obecna prefektura Kumamoto) sformalizował tradycję szkoły jōdo, tworząc jej odłam o nazwie Chinzei-ha. Nauczał o możliwości odrodzenia się w Czystej Krainie dzięki różnym praktykom, chociaż nieustannie podkreślał ważność inwokacyjnego nembutsu. Zwracał uwagę na rolę niezakłóconego umysłu podczas recytacji nembutsu, także w chwili śmierci (rinjū shōnen, „utrzymanie właściwego stanu uwagi w momencie śmierci”). Krytykował interpretacje doktryny dokonywane przez innych uczniów Hōnena, zwłaszcza przez Jōkakubō Kōsaia i Zennebō Shōkū.