Kres wojny w listopadzie zastał w Lublinie.

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu rotmistrza. W 1919 w stopniu majora był oficerem 9 pułku ułanów i pełnił funkcję oficera łącznikowego przy armii rumuńskiej. W szeregach tej jednostki uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany na stopień podpułkownika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 20 pułku ułanów w Rzeszowie. W marcu 1924 ukończył wydane w tym samym roku Wspomnienia z czasów okupacji austrjackiej w Królestwie Kongresowem, obejmujące zapis własnych przeżyć i obserwacji z okresu 1914–1918. Był także autorem artykułu pt. Bitwa pod Rohoźną (wspomnienia uczestnika), opublikowanych w czasopiśmie „Przegląd Kawaleryjski nr 4 z 1932, opisujących walki z początku czerwca 1920. W 1932 został wybrany zastępcą prezesa czytelni polskiej w Czerniowcach. W 1934 jako podpułkownik rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr X w grupie oficerów pospolitego ruszenia kawalerii jako oficer stale przebywający zagranicą i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Przemyśl.