Wygrali architekci z Leningradu, którzy przygotowali projekt Nieproszony gość (Незваный гость): Siergiej Sawicz Serafimow (1878–1939), Samuel Mironowicz Krawiec (1891–1966), Mark Dawidowicz Felger (1881–1962). Budowę nadzorował inżynier Paweł Pawłowicz Rotter (1880-1954). Wielopiętrowa konstrukcja z betonu i stali z 45 000 okien i 17 ha szkła została wybudowana dość szybko, bo w latach 1925–1928. Pod koniec lat 20. XX wieku budynek był tak znany, że na przychodzących listach zamiast adresu pisano Charków Gosprom. W latach 1919–1934, gdy Charków pozostawał stolicą Ukraińskiej SRR, mieściły się tu najważniejsze instytucje rządowe, które przeniesiono, gdy Kijów odzyskał swój status w 1934 roku. Po zajęciu Charkowa przez Niemców w czasie II wojny światowej budynek został opróżniony. Niemcy urządzili na parterze stajnię, a pozostałe wnętrza zostały zniszczone.. Odchodząc, Niemcy podpalili budynek i próbowali go wysadzić. Po wojnie został odbudowany. W 1954 roku na dachu zainstalowano jedną z pierwszych anten telewizyjnych w ZSRR.
28 października 2024 roku kilka pięter centralnego gmachu zostało uszkodzonych na skutek bombardowania.