W latach 30. XX w. przez pewien czas należał do SS, ale nigdy nie wstąpił do NSDAP. W sierpniu 1939 r. dostał powołanie do 228 Dywizji Piechoty. 28 września jego oddział wkroczył do Warszawy. Walczył w wojnie przeciw Jugosławii i Grecji. W 1941 r. zu Dohna został dowódcą kompanii. Po wybuchu wojny z ZSRR został odznaczony Krzyżem Żelaznym. W 1942 r. został przeniesiony do nasłuchu radiowego pod Smoleńskiem, gdzie zaprzyjaźnił się z gen. Hennigiem von Tresckowem (spiskującym przeciwko Hitlerowi). We wrześniu 1942 r. trafił do XIV Korpusu Pancernego, który walczył pod Stalingradem. W styczniu 1944 r. trafił na front włoski, gdzie został zdegradowany i odesłany do Słobit z powodu niesubordynacji – odmówił wykonania rozkazu rozstrzelania amerykańskich spadochroniarzy. Uważał, że Amerykanie powinni być traktowani jak żołnierze regularnej armii (mieli mundury, a oficerowie dystynkcje) i powinni zostać odesłani do obozu jenieckiego. Po powrocie do Słobit zaczął planować wywiezienie rodziny na zachód oraz zabezpieczenie rodzinnych zbiorów sztuki i archiwaliów. thumb|240px|Zabudowania pałacowe w Słobitach (ok. 1915) 27 stycznia 1945 r. wraz z rodziną opuścił Słobity. Towarzyszył mu sformowany przezeń konwój uciekinierów z Prus Wschodnich: 500 osób oraz 200 koni z 50 wozami.