W 1878 roku grecki archeolog Panagiotis Stamatakis odsłonił dromos i oczyścił komnatę.
Grobowiec jest częścią stanowiska archeologicznego w Mykenach, które wraz ze stanowiskiem archeologicznym w Tyrynsie, zostało wpisane w 1999 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Architektura Do grobowca wchodzi się od wschodu prostym i niezadaszonym korytarzem (dromos) długości 36 m i szerokości 6 m, którego ściany pokrywają gładko ciosane, w miarę równej wielkości, kamienne bloki, ułożone w systemie opus pseudoisodomum. Monumentalna fasada grobowca (wysoka na 10,5 m) wykonana jest z podobnych materiałów.
Wejście ma 5,4 m wysokości, 2,7 m szerokości na dole i 2,5 m przy nadprożu. 120-tonowa belka nadproża ma długość 9 m, szerokość 5 m i grubość 1,2 m. Nad wejściem umieszczono otwór – tzw. trójkąt odciążający. Według Spathari (2001) po obydwu stronach wejścia znajdowały się ozdobne półkolumny z zielonkawego marmuru, po których zachowały się bazy – fragmenty półkolumn znajdują się w British Museum i w Narodowym Muzeum Archeologicznym w Atenach. Na półkolumnach umieszczone były mniejsze półkolumny, które wspierały tympanon trójkąta odciążającego, ozdobiony rzeźbionymi płytami polichromowanego marmuru z motywami linii poziomych, spirali i rozet.