Pac wskazuje na występowanie w średniowiecznej literaturze motywu wędrownego mulier suadens – kobiety nawracającej męskich władców. Wśród licznych przykładów wymienia między innymi Annę Porfirogenetkę i Olgę z Powieści minionych lat, Klotyldę i Ingundę z Historii Franków, Etelburgę i innych z Historia ecclesiastica gentis Anglorum, Teodolindę z Historii Longobardów, Ludmiłę – zwłaszcza z homilii Factum est, Gizelę z Chronicon sive Chronographia lub Vita Henrici II. Imperatoris czy Adelajdę z Kroniki polsko-węgierskiej. Na tej podstawie badacz przekonuje, że w średniowiecznej mentalności kobieta była szeroko powiązana z funkcją chrystianizacyjną, nie zawsze też musiała – jak sugerował Jacek Banaszkiewicz – działać w tym celu długo i uporczywie. Stąd też ciężko wywnioskować, jaką rzeczywistą rolę mogła mieć Dobrawa na chrzest Mieszka, choć historyk podkreśla, iż rola ta została Czeszce dość wcześnie przypisana przez tradycję.