Już w czasie studiów był działaczem Młodzieży Wszechpolskiej, „Bratniej Pomocy” Studentów UW oraz Koła Naukowego Prawników. Od 1930 działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. Należał też do Obozu Wielkiej Polski. W 1931 rozpoczął praktykę adwokacką w Łodzi, gdzie utrzymywał kancelarię. W 1931 roku stanął na czele Zarządu Wojewódzkiego Ruchu Młodych OWP. Od 1932 był prezesem Zarządu Powiatowego SN w Łodzi, a w 1934 należał do Zarządu Okręgowego. W tym samym roku, po (sanacyjnej) policyjnej prowokacji politycznej przeciwko opozycji, przebywał w areszcie. W procesie w 1935 został uniewinniony.

W 1935 został prezesem Zarządu Okręgu SN w Łodzi, przyczyniając się do rozwoju liczebności uczestników stronnictwa w łódzkiem. W tym samym roku został powołany do Komitetu Głównego SN, zaś rok później wszedł w skład tzw. dziewiątki (doradców wokół działalności Romana Dmowskiego). Od 24 października 1937 do czerwca 1939 był prezesem Zarządu Głównego SN.

W czasie II wojny światowej współtworzył NLOW. Ukrywał się przed Gestapo pod nazwiskiem Woźniak. W grudniu 1941 został aresztowany przez Gestapo.