W okresie panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w roku 1764 Sejm ustanowił cło generalne, wprowadzając jednolitą opłatę celną dla wszystkich stanów. W roku 1765 w ramach reformy skarbowej ustanowiono 8 prowincji celnych (krakowską, podgórną, wieluńską, kujawską (obejmującą większość Wielkopolski), mazowiecką, ruską i ukraińską) i 113 komór celnych. Na czele prowincji celnej stał superintendent (podlegający bezpośrednio Komisji Skarbu Koronnego). W każdym zarządzie prowincji pracowało 40 urzędników, a w komorze po 118 pisarzy i 32 rewizorów. Ogółem w 1778 roku administracja celna Rzeczypospolitej liczyła 830 osób.
Ważne znaczenie miały komory cła wodnego na Wiśle, które zostały utworzone we Włocławku (w 1530 r.) i w Białej Górze nad Nogatem (w 1579 r.). Po rozbiorach powstały liczne komory celne przy granicach państw zaborczych. W drugiej połowie XIX w. nabrały największe znaczenie komory celne przy granicznych stacjach kolejowych i portach. W II RP najbardziej znaczącą stała się komora celna w Gdańsku, od 1933 r. – w Gdyni.
31 maja 1792 r.