W marcu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych. Z dniem 31 sierpnia 1928 został przeniesiony do rezerwy z pozostawieniem w administracji ogólnopaństwowej.
W 1928 został mianowany radcą wojewódzkim w VI stopniu służby i objął kierownictwo Oddziałem Wojskowym i Spraw Wewnętrznych w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie. W 1930, jako naczelnik wydziału został mianowany na V stopień służby. W 1934 jako podpułkownik rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr V jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Był działaczem lwowskiego okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, w 1936 wybrany delegatem na walne zgromadzenie.
Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 oraz nastaniu okupacji sowieckiej ziem polskich został aresztowany przez NKWD we Lwowie 9 kwietnia 1940. Był przetrzymywany we Lwowie i w Kijowie, został skazany na śmierć i stracony. Wyrok wykonano w kwietniu 1941 roku w nieznanym miejscu na Ukrainie.