Zwrócili się więc do patriarchy chaldejskiego o przysłanie im biskupa własnego obrządku, co było trwającą od wielu wieków tradycją, przerwaną dopiero zawarciem unii z Kościołem katolickim.
Działalność Eliasza Mellusa doprowadziła do spięć z lokalną hierarchią rzymskokatolicką i nuncjuszem apostolskim w Indiach, a w końcu ekskomuniki. Patriarcha Audo w końcu podporządkował wydanemu przez papieża Piusa IX nakazowi zaprzestania działalności w Indiach. Wezwał on biskupa do powrotu. Nie pogodziło się z tym kilka tysięcy wiernych, którzy odmówili pozostawania pod zwierzchnictwem łacińskich biskupów. Utworzyli oni niezależny Kościół, a następnie zwrócili się do nestoriańskiego patriarchy Asyryjskiego Kościoła Wschodu, odłamu obrządku chaldejskiego, który sprzeciwił się unii z Kościołem katolickim. Utworzył on w Indiach metropolię, znaną współcześnie jako Asyryjski Kościół Wschodu w Indiach.
W 1882 Mellus powrócił do Mosulu. Po ostatecznym uregulowaniu swojego statusu kanonicznego w 1889, został 4 września 1890 mianowany biskupem swojego rodzinnego Mardinu. Pełnił ją aż do swojej śmierci, która nastąpiła tamże 16 lutego 1908.
Bibliografia
David Wilmshurst - The Ecclesiastical Organisation of the Church of the East, 1318–1913
Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1908 Kategoria:Chaldejscy katolicy