W tym czasie jego ojciec był starostą we Lwowie, a następnie – aby być bliżej synów i chorej żony – od grudnia 1892 był starostą w Nowym Targu. Wkrótce potem jego matka zmarła 9 stycznia 1893 w Zakopanem. Po odejściu ojca z posady starosty nowotarskiego powrócił z nim i z bratem do Wysuczki. Od zmarłego w 1893 Wiktora Osławskiego otrzymał w testamencie kwotę 145 tys. złr. (jako krzyżmo).
W C.K. Armii został mianowany kadetem kawalerii w rezerwie z dniem 1 stycznia 1912. Od tego czasu był rezerwistą 1 Galicyjskiego pułku ułanów we Lwowie. Podczas I wojny światowej został awansowany na stopień podporucznika w rezerwie kawalerii z dniem 1 listopada 1914, następnie na stopień porucznika z dniem 1 maja 1916. Do 1918 pozostawał oficerem rezerwowym 1 pułku ułanów.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień rotmistrza rezerwy kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 8 Pułku Ułanów w garnizonie Kraków (podobnie jak jego przyrodni brat por. Kajetan Czarkowski-Golejewski).