14 lutego 1785 roku został kreowany kardynałem prezbiterem. Ponieważ przebywał na misji dyplomatycznej, odebrał biret 22 grudnia. 3 sierpnia 1785 zrezygnował z nuncjatury w Wiedniu, a 3 kwietnia 1786 roku został mu nadany kościół tytularny Ss. Ioannis et Pauli. W 1790 roku został protektorem Collegium Germanicum. Cierpiąc z powodu reumatyzmu i obrzęków, w końcowych latach życia spędzał czas głównie w Rzymie i Montefiascone, a także w uzdrowiskach pomiędzy tymi miastami. Podarował zbiór 30 tysięcy książek seminarium duchownemu w Montefiascone, a także szkolił kleryków w seminariach diecezjalnych. Włączał się w działania mające usprawnić rolnictwo i zakładać lokalne organizacje charytatywne. Po odkryciu etruskiego grobowca Tomba del Cardinale wznowił swoją działalność naukową. Pomimo zaawansowanego wieku i słabego zdrowia, służył radą dostojnikom kościelnym w delikatnych negocjacjach Stolicy Apostolskiej z innymi państwami.