Pomógł przetrwać również swojej przyszłej żonie Nesi Koffler (1910–2003). Urodzona w Drohiczówce, ukończyła we Lwowie gimnazjum i w 1930 roku rozpoczęła studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Znalazła się w lwowskim getcie, z którego zdołała uciec 23 stycznia 1943 roku. Kłymko wyrobił jej kennkartę na nazwisko „Tysowicz”, dzięki której mogła poruszać się po mieście, płacić za swoje utrzymanie oraz zorganizował jej kryjówkę u Wasyla Majkuta, gdzie pozostała przez 10 miesięcy, aż do wyzwolenia.

Po wyzwoleniu Lwowa w lipcu 1944 roku, Nesia Koffler pracowała jako adwokat. W lipcu 1946 r. zostali wraz z Kłymką repatriowani do Polski. Zamieszkali początkowo w Gliwicach, gdzie we wrześniu 1946 r. się pobrali, a Nesia zmieniła nazwisko na Anastazja Kłymko. Pracowała w Delegaturze Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym w Katowicach jako radca prawny, a od 1950 r. jako adwokat w Zespole Adwokackim. Działała w Towarzystwie Społeczno-Kulturalnym Żydów w Polsce. alt=Grób Kłymków na Cmentarzu Ewangelickim w Katowicach|mały|Grób Kłymków na Cmentarzu ewangelickim w Katowicach Kłymko przeszedł na emeryturę w 1975 roku, a jego żona w 1981.