Przeciw niemu skierowała się większość burżuazji, oświeceniowa część arystokracji oraz koła wojskowe i urzędnicze, które to grupy nie zamierzając dopuścić do objęcia tronu przez tradycjonalistę, poparły regentkę. Wśród nich ukształtowały się dwa zasadnicze kierunki, określane jako umiarkowani i postępowi.

Za moment wybuchu wojny przyjmuje się dzień 3 października 1833 (cztery dni po śmierci króla Ferdynanda VII), gdy w mieście Talavera de la Reina zgromadzeni tam zwolennicy tradycyjnych, konserwatywnych rządów obwołali królem Karola. Wojna objęła swoim zasięgiem głównie prowincje północnej Hiszpanii – przede wszystkim Baskonię, Nawarrę, Katalonię i Aragonię, choć z racji braku poparcia mieszczan nie objęła większych miast i ograniczyła się do terenów wiejskich. Siły wierne regentce Marii Krystynie wsparły Francja i Wielka Brytania, które udzieliły pomocy finansowej i militarnejMieczysław Żywczyński w swojej Historii Powszechnej 1789-1870 (Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 277) ocenił wsparcie Francji i Wielkiej Brytanii jako znikome, co miało być spowodowane nieporozumieniami obu państw na tle interesów ekonomicznych w Hiszpanii. (dostarczano broń, Anglicy wystawili korpus ochotników, Francuzi zaangażowali Legię Cudzoziemską, w ramach której funkcjonował także batalion polski).