thumb|Niektóre europejskie chordofony smyczkowe: skrzypce, altówka, wiolonczela i kontrabas Chordofony smyczkowe (pocierane) – grupa instrumentów muzycznych, w których źródłem dźwięku są napięte struny pobudzane smyczkiem (tradycyjnym – skrzypcowym, lub innym, np. mechanicznym kołowym). Pierwszy człon nazwy grupy – „chordofony” – jest nazwą grupy instrumentów strunowych w klasyfikacji Hornbostela-Sachsa; drugi – „smyczkowe” – nie jest nazwą podgrupy z tej samej systematyki, lecz dookreśleniem oznaczającym sposób pobudzania strun, który występuje również w grupie idiofonów.
Europejskimi chordofonami smyczkowymi są m.in. instrumenty z rodziny skrzypiec: altówka, fidel, kontrabas, lira da braccio, lira da gamba, mazanki, surdynka, wiolonczela, oraz inne, m.in. chrotta, lira korbowa, gęśle z Opola, gudok, gusle, guslica, tubmaryna.
Azjatyckimi chordofonami smyczkowymi są m.in. banhu, kemancze, rebab, rebec, sarangi, sarinda oraz sy-hu.
Historia
Już w krajach starożytnych, przede wszystkim w Azji, istniały instrumenty smyczkowe. Najstarsze doniesienia o instrumentach smyczkowych pochodzą ze starożytnej Mezopotamii, gdzie podczas wykopalisk archeologicznych odkryto „liry z Ur”. Instrument, dalej rozwijany, uzyskał system strojenia oraz smyczek. Indyjskie instrumenty z V wieku p.n.e.