Flathead Six W 1935 roku Pontiac ponownie wprowadził sześciocylindrowy silnik. Dolnozaworowa jednostka o pojemności 208 cali (3,4 l) wykorzystywała łańcuch rozrządu. Nowy silnik otrzymał konwencjonalną, jednoczęściową głowicę cylindrów. Liczba głównych łożysk została zwiększona do czterech. Podobnie jak silnik Pontiac R8, Flathead 6 charakteryzował się również układem smarowania o dużym ciśnieniu oleju i precyzyjnymi łożyskami tocznymi. Te dwie ostatnie cechy znacznie zwiększyły żywotność i trwałość przy pracy na wysokich obrotach.
Przy współpracy z GMC powstał większa jednostka dolnozaworowa – 223 (3,7 l). Zastosowane w samochodach Pontiac z lat 1937-40 oraz przez GMC w 1938.
Największa dolnozaworowa jednostka 239 (3,9 L) nie różniła się od poprzednich konstrukcji, była używana od 1941 do 1954, tylko w samochodach Pontiac.
OHV W latach 1964 – 1965 Pontiac wykorzystywał także zmodyfikowany silnik Chevroleta o pojemności 215 cali sześciennych. Często był on mylnie identyfikowany z silnikiem V8 Small Block konstrukcji Buicka, którego Pontiac używał w ciągu dwóch ostatnich lat.