Obecny charakter architektoniczny świątyni pochodzi z okresu przebudowy w 1728. Kościół jest obiektem salowym, wzniesionym na planie prostokąta, z zamkniętą trójbocznie partią ołtarzową. Zakrystia jest murowana, na planie kwadratu. Jest zespolona z również murowaną, kwadratową kaplicą. Drewniana wieża kryta dachem namiotowym jest także wzniesiona na rzucie kwadratu i zawiera kruchtę w przyziemiu. Wieńczy ją pseudolatarnia z dachem brogowo-iglicowym. Szczyt kaplicy i półszczyt zakrystii mają cechy manierystyczne. Do wieży przylega ganek nad wejściem.
Wnętrze świątyni pokrywa pozorne sklepienie kolebkowe osadzone nad wydatnym gzymsem koronującym. Ściany są wzmocnione nieregularnie rozmieszczonymi lisicami. W belce tęczowej zawieszono dzwon z datą 1728. Empora chóru ma bogato profilowane belki podciągów i wspiera się na dwóch kolumnach. Kaplica jest otwarta na nawę półkolistą, murowaną arkadą. Wnętrze w większości pokrywają barokowe malowidła (ściany, sklepienie i balustrada empory).
Wyposażenie Belka tęczowa z grupą pasyjną pochodzi z 1728. Barokowy ołtarz główny (styl regencji) i polichromia są z około 1730. Wejście do kaplicy zamyka barokowa krata.