Gatunek ten jest jednoznacznie identyfikowalny dzięki kombinacji trzech cech – szczęki dolnej krótszej od szczęki górnej, długości wąsa, który jest nie dłuższy niż połowa średnicy źrenicy oka i położeniem otworu odbytowego na wysokości tylnej części pierwszej płetwy grzbietowej. Mylony bywa z dorszem pacyficznym, jednak ten ma wąs długości mniej więcej tej samej co średnica źrenicy oka.
Odżywianie Żywi się narybkiem innych ryb i bezkręgowcami strefy dennej – krewetkami, obunogami, równonogami, ślimakami i małżami.
Znaczenie gospodarcze Niegdyś poławiana przez Indian z zachodniego wybrzeża Kanady i Alaski. Nie ma większego znaczenia przemysłowego, pojawia się raczej jako przyłów we włokach dennych. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku przyłów tego gatunku nie przekraczał 1–2 tony rocznie. Część trafiała na targi rybne, ale większość przetwarzana była na paszę dla zwierząt hodowlanych. Mimo to, o białym i chudym mięsie tomkoda pacyficznego mówi się, że jest dość smaczne.
Przypisy Microgadus proximus (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp: 2018-04-02]
Kategoria:Dorszowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1854 roku