mały | prawoTeatr japoński rozwijał się początkowo pod wpływem miejscowej kultury oraz wzorców czerpanych z kontynentu (gł. z Chin). Wraz z otwarciem się Japonii na świat zachodni w połowie XIX wieku mamy do czynienia z powstaniem teatru nowożytnego, tworzonego również w oparciu o tradycję teatralną Europy. W okresie poprzedzającym teatr nowożytny, w klasycznym teatrze japońskim dostrzec można kilka etapów wiążących się z wykształceniem nowych form teatralnych. Każdorazowo ich powstanie łączyło się ze zmianami ekonomiczno-społecznymi, zmieniając charakter, jak i kategorie twórców i odbiorców teatru.
Do form klasycznych teatru japońskiego należy zaliczyć: wykształcone w okresie panowania w Japonii kultury dworskiej (VI/VII–XII w.), a wywodzące się z ceremonialnych i obrzędowych tańców: bugaku, gigaku, dengaku, sarugaku, kagura; powstałe w okresie rozkwitu kultury samurajskiej (XII–XVII w.) na bazie poprzednich: nō, kyōgen; wreszcie pochodzące z okresu dominacji kultury mieszczańskiej (XVII–poł. XIX w.): kabuki, bunraku.