Bernard Gajdus (ur. 28 kwietnia 1916 w Papowie Toruńskim, zm. 22 grudnia 2001 w Starogardzie Gdańskim) – polski lekarz, chirurg, pionier operacji na otwartym sercu.
Życiorys Syn nauczyciela, kierownika szkół na Pomorzu, po 1919 roku zastępcy Rektora Seminarium Nauczycielskiego w Toruniu, i Emilii z domu Oczkowskiej. Jeden z siedmiorga rodzeństwa. Najstarszy brat, Jerzy Gajdus, aresztowany przez wojska okupacyjne i w listopadzie 1939 roku rozstrzelany w lesie Berberka. Kolejny z braci ksiądz Wojciech Gajdus był proboszczem w Zawrze, więźniem obozów Stutthof oraz Oranienburg Sachsenhausen.
Bernard Gajdus ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Następnie podjął studia lekarskie na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Podczas studiów członek Polskiej Akademickiej Korporacji Chrześcijańskiej „Conradia”. W 1939 roku uczestnik kampanii wrześniowej. Dyplom lekarski uzyskał w dniu 22 grudnia 1945 roku na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Po ukończeniu studiów walczył z epidemią tyfusu plamistego w Pucku. Następnie asystent na oddziale chirurgicznym w Szpitalu S.S. Szarytek św. Wincentego a Paulo w Gdyni. Od 1953 r. ordynator oddziału chirurgicznego, najpierw w szpitalu Sióstr Elżbietanek w Starogardzie Gdańskim, a następnie w nowo powstałym szpitalu przy ul. ks.