Demografia mały|250px|Pomnik Fryderyka Chopina w Valldemossie, upamiętniający jego pobyt w tej miejscowości w latach 1838–1839 Przez wiele lat liczba osób polskiego pochodzenia w Hiszpanii była bardzo niewielka. Dopiero w latach osiemdziesiątych XX wieku ta sytuacja uległa radykalnej zmianie. Napływ Polaków do tego państwa uległ znacznemu nasileniu po wprowadzeniu stanu wojennego. Dla znacznej części tych osób Hiszpania miała stanowić jedynie „kraj tranzytowy” w drodze do Stanów Zjednoczonych, Kanady lub Australii. Ocenia się, że do 1989 do tych państw wyjechało z Hiszpanii od 1000 do 1500 osób polskiego pochodzenia. Po 1989 r. polityka imigracyjna prowadzona względem Polaków przez wiele państw, w szczególności Stany Zjednoczone, Kanadę i Australię, znacznie się zaostrzyła. Od tego czasu coraz więcej Polaków przybywało do Hiszpanii na stałe, gdzie polityka względem uchodźców była znacznie mniej rygorystyczna. Jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku środowisko polonijne w Hiszpanii liczyło zaledwie ok. 7800 osób. Od tego czasu liczba ta znacznie wzrosła. Bardzo ostrożne szacunki wskazywały, że w tym państwie w 2015 roku przebywało co najmniej ok. 60 tys.