Po kryzysie przysięgowym został przewieziony do Radymna, a następnie wcielony do austriackiego 2 pułku artylerii polowej walczącego na froncie wołyńskim.
Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był oficerem 1 pułku artylerii polowej Legionów w Warszawie, a w 1924, 1928 23 pułku artylerii polowej w Będzinie. W tym czasie został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925.
Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930–1932. Po ukończeniu pierwszego roku został skierowany na studia w Wyższej Szkole Wojennej (franc. École supérieure de guerre) w Paryżu. Z dniem 1 sierpnia 1933 otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. 4 lutego 1934 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Następnie został awansowany na podpułkownika i przydzielony do 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu na stanowisko szefa sztabu.