Nieszpory sycylijskie () – powszechne powstanie mieszkańców Sycylii, które wybuchło w Poniedziałek Wielkanocny 30 marca 1282 w Palermo przeciw feudalnym obowiązkom przeniesionym z Francji przez Andegawenów.
Andegawenowie objęli panowanie na Sycylii dzięki poparciu udzielonemu papieżowi Urbanowi IV w walce z jego wrogiem królem Sycylii Manfredem, nieślubnym synem cesarza Fryderyka II. W bitwie pod Benewentem (1266) Manfred zginął pokonany. Karol Andegaweński, człowiek bardzo ambitny, brat króla Francji Ludwika Świętego, pragnął stworzyć imperium śródziemnomorskie; Sycylia i południowe Włochy były początkiem jego marzeń. Był właścicielem posiadłości we Francji, Grecji i Palestynie.
W 1261 roku cesarz Nicei Michał VIII Paleolog odzyskał Konstantynopol. Wygnany łaciński cesarz Baldwin II de Courtenay uciekł, szukając pomocy na zachodzie. Dla Karola (od 1266 króla Sycylii i Neapolu) był to doskonały pretekst do wyprawy na Konstantynopol przeciw „schizmatyckim” Grekom. Wyprawa, mimo poparcia biskupa Rzymu, była wielokrotnie odkładana. Miała ruszyć wiosną 1282 i zdobyć Konstantynopol. Nie doszła jednak do skutku z powodu małego z początku powstania na Sycylii, zignorowanego przez Karola. Rzeź Francuzów w nieszpory 30 marca 1282 w Palermo była początkiem końca Karola.