Zamek pozostał osadzony silnym garnizonem – Komanderią (Commanderie).
W drugiej połowie XIV wieku, w 1380, status zamku został potwierdzony decyzjami Zakonu, ale zaczął pełnić rolę rezydencji Wielkich Mistrzów niż obronną. Nadzorowano i kontrolowano stąd gospodarkę na którą składało się ok. 60 wsi. Jednym z najważniejszych produktów było, produkowane do dzisiaj, słodkie wino Commandaria.
Na przestrzeni XIV i XV wieku zamek był kilkakrotnie niszczony przez Genueńczyków (1373) i mameluków z Egiptu (1402, 1413, 1425, 1426). Dzieła zniszczenia starego zamku dopełniły trzęsienia ziemi. Budowla zachowana do dzisiaj powstała z inicjatywy wielkiego mistrza Luisa de Maganc, a której budowa rozpoczęła się w 1454 roku.
W 1488 zamek i sąsiadujące posiadłości, wraz z dziedzicznym tytułem wielkiego wodza Cypru, otrzymał George Cornaro. Była to nagroda za namówienie siostry, Katarzyny Cornaro – ostatniej królowej Cypru, do zrzeczenia się suwerenności na rzecz Republiki Weneckiej. Ród Cornaro używał tego tytułu nawet podczas panowania Turków Osmańskich i w 1799 przeszedł on dziedzicznie na rodzinę Motsennigo.