Był wówczas oficerem nadetatowym 50 pułku piechoty w garnizonie Kowel: w 1923 adiutantem sztabowym, a w 1924 oficerem Sztabu Głównego i Biura Ścisłej Rady Wojennej. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 . W 1928 był oficerem Oddziału III Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W 1932 był w kadrze Wyższej Szkole Wojennej. Na początku 1935 został przeniesiony z 10 pułku piechoty z Łowicza na stanowisko wykładowcy w WSWoj.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w 74 pułku piechoty, w stopniu podpułkownika pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku. Poległ 4 września 1939 w Lublińcu i został pochowany w mogile zbiorowej na miejscowym cmentarzu. W 1945 otrzymał pośmiertnie awans na stopień pułkownika.
Rodzina Był żonaty z Janiną Meyer, z którą miał córkę Ewę (ur. 3 maja 1926 w Warszawie). Po rozwodzie zawarł w 1930 związek małżeński z Bronisławą z Paderewskich (1906–2004), malarkąKarol Czejarek, Bronisława Wilimowska. Wszystko dla niej było malarstwem..., Warszawa 2025, s. 225–226..
Wnuczka Elżbieta Lityńska opracowała i wydała własnym nakładem jego biografię Dzieje życia pułkownika dyplomowanego doktora praw Stanisława Wilimowskiego bohatera 1939 roku (Warszawa 2021)K. Czejarek, dz. cyt., s.