w bitwie pod Gródekiem Jagiellońskim odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W latach 20. był oficerem 40 pułku piechoty we Lwowie. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego i został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932. Od 23 marca 1932 pełnił funkcję szefa sztabu 17 Dywizji Piechoty w GnieźnieDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 230.. Stamtąd w październiku 1935 przeszedł na stanowisko dowódcy batalionu w 72 pułku piechoty. Był wykładowcą Wyższej Szkoły Wojennej, ostatnim przed II wojną światową kierownikiem katedry operacyjnej służby sztabówMarian Porwit, Spojrzenia przez moje życie, wyd. Czytelnik, Warszawa 1986, s. 419.. W 1939 został awansowany na podpułkownikaWojciech Markert, Na drodze do Arnhem. Historia 4. Brygady Kadrowej Strzelców, wyd. OW Ajaks, Pruszków 2000, s. 89..