W 1843 asystował w sakrze biskupiej wikariusza apostolskiego Środkowej Oceanii Pierre'a Bataillona SM.
Episkopat 7 lutego 1845 papież Grzegorz XVI mianował go koadiutorem wikariusza apostolskiego Nowej Zelandii bpa Pompalliera oraz biskupem in partibus infidelium Orthosii. Ks. Viard o nominacji dowiedział się dopiero w październiku. 4 stycznia 1846 w katedrze Najświętszej Maryi Panny w Sydney przyjął sakrę biskupią z rąk arcybiskupa Sydney Johna Bede Poldinga OSB. Współkonsekratorem był wikariusz apostolski Nowej Zelandii Jean-Baptiste Pompallier SM.
Od 1846 faktycznie zarządzał wikariatem pod nieobecność bpa Pompalliera. 20 czerwca 1848 papież Pius IX postanowił powołać drugą diecezję w Nowej Zelandii, ze stolicą w Wellington. Jej administratorem apostolskim mianował bpa Viarda. Informacja ta dotarła do niego z Rzymu 15 lutego 1849. Do Wellington wyruszył w kwietniu 1850, po powrocie z Rzymu do Auckland bpa Pompalliera.
Nowa diecezja bpa Viarda była rozległa terytorialnie, lecz liczyła niewielu duchownych. Biskup zakładał nowe misje i w miarę możliwości finansowych budował kościoły. Z pomocą rządu centralnego i prowincji otworzył kilka szkół katolickich.