Po nielegalnym powrocie do Warszawy, wszedł w skład redakcji Robotnika oraz uczestniczył w dyskusji ideologicznej prowadzonej na łamach Myśli Socjalistycznej i Biuletynu Przedzjazdowego. Pod pseudonimem Andrzej Wolski ogłosił wtedy jedną z podstawowych prac teoretycznych Ideologia Frakcji Rewolucyjnej w świetle jej literatury teoretycznej (1907). Jako jeden z przywódców PPS-Lewicy, nigdy nie negował konieczności odzyskania przez Polskę niepodległości. Uznawał jednak, że niezbędnym warunkiem ku temu będzie wybuch rewolucji w Rosji, Niemczech i Austrii. Kładł nacisk na wiązanie rozstrzygnięcia polskiej kwestii narodowej z walką proletariatu rosyjskiego. Poglądom swoim dał wyraz w artykule Uwagi o niepodległości w programie socjalistycznym (1907), który ogłosił wspólnie z Marianem Bieleckim. W tym okresie kontynuował aktywną działalność polityczną i publicystyczną. Dążył, bez powodzenia, do zjednoczenia własnej partii z SDKPiL oraz żydowskim Bundem.
W latach następnych wiele przebywał głównie w Szwajcarii, Austrii i Francji. Podczas I wojny światowej uczestnik międzynarodowych konferencji socjaldemokratycznych w Zimmerwaldzie (1915) i w Kienthalu (1916).