W 1912 aresztowany przez policję carską na dworcu kolejowym w Łodzi, skazany w 1914 na cztery lata katorgi, zamienionej na dożywotnie zesłanie na Syberię. Po dwóch latach zbiegł do Irkucka, gdzie wstąpił do nielegalnej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji i doczekał amnestii w kwietniu 1917, po rewolucji lutowej i obaleniu caratu. Powróciwszy w 1918 roku do kraju rozpoczął aktywną działalność w szeregach Komunistycznej Partii Robotniczej Polski oraz klasowych związkach zawodowych. Był wówczas także jednym z redaktorów Czerwonego Sztandaru, na którego łamach ogłaszał liczne artykuły. Wielokrotnie aresztowany uciekł w 1926 roku z więzienia na Pawiaku, a następnie wyjechał do ZSRR. Nadal działał na płaszczyźnie politycznej i publicystycznej. Przez kilka lat współredagował pismo Krasnyj Internacjonal Profsojusov oraz współpracował z pismami polskojęzycznymi wychodzącymi w ZSRR, głównie z Trybuną Radziecką. W latach 30. pracownik naukowy Instytutu Naukowo-Badawczego Gospodarki Światowej i Polityki Światowej Akademii Nauk ZSRR w Moskwie.