W 1940 została wysiedlona razem z rodziną do Piotrkowa Trybunalskiego. W maju 1944 została razem z mężem aresztowana przez Gestapo, następnie została osadzona w niemieckim obozie Ravensbrück (KL), skąd została uwolniona w kwietniu 1945 dzięki akcji Międzynarodowego, Szwedzkiego i Duńskiego Czerwonego Krzyża. Po wojnie wróciła do Łodzi i ponownie pracowała w służbie zdrowia, zajmując się walką z gruźlicą. Była inicjatorką powstania Społecznego Komitetu do Walki z Gruźlicą. Pełniła stanowisko dyrektora Wojewódzkiej Przychodni Przeciwgruźliczej dla miasta Łodzi. Została prezesem (1953–1959) i członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Ftyzjatrycznego oraz prezesem łódzkiego oddziału PTF. Była członkiem i doradcą Międzynarodowej Unii Przeciwgruźliczej.
Zmarła 14 maja 1961 i została pochowana na cmentarzu Doły w Łodzi (kwatera VII-1-22).
Jej mężem od 1914 był Lucjan Szuster, z wykształcenia inżynier chemik, który zmarł w 1944 w więzieniu w Radomiu. Miała z troje dzieci, synów Edwarda i Włodzimierza oraz córkę Alinę (lekarz z tytułem doktora, żona dr. Janusza Myczkowskiego).
Publikacje Pomóż walczyć z gruźlicą Leczenie gruźlicy lekami przeciwprątkowymi.