W czasie panowania dynastii Song klasztor został poważnie zniszczony w czasie wojen. W okresie panowania cesarza Jiajinga (chiń. 嘉靖, pan. 1521-1567) z dynastii Ming rząd Yangzhou przeznaczył 46410 taeli dla miasta Rugao w celu naprawienia całego miasta po częstych atakach wokou („japońskich” piratów). Podczas panowania cesarza Wanli (chiń. 萬曆, pan. 1572-1620) klasztor został całkowicie odbudowany i dodano budynek biblioteki.
Klasztor należał do centrów ordynacyjnych w prowincji obok takich klasztorów jak Jinshan, Gulin w Nankinie, Jiechuang w Suzhou, Qingliang w Zhangzhou, Guangxiao w Taixian i QixiaHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. s. 505..
Klasztor nominalnie był klasztorem chan należącym do szkoły caodong jeszcze pod koniec panowania dynastii Qing. Jak właściwie wszystkie klasztory od okresu panowania dynastii Ming, prowadził praktykę chan zmieszaną z praktyką Czystej Krainy (chiń. chanjing shuangxiu). Zwykle takie klasztory posiadały zarówno pawilon medytacji, jak i pawilon recytowania imienia Buddy. Inne, tak jak i Dinghui, prowadziły specjalną połączoną praktykę przystosowaną do jednej saliHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. s. 399..