Klasztor posiadał dwie świątynie filialne. Pierwsza z nich była mała, przebywało w niej tylko dwóch mnichów i znajdowała się około 3 mil od klasztoru macierzystego. W drugiej, znajdującej się około 25 mil od klasztoru macierzystego, przebywało ośmiu mnichówHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 134, 135.
Chociaż większość chińskich klasztorów przeprowadzało tylko tygodniowy lub dwutygodniowy "medytacyjny tydzień" w roku (chiń. chanqi), to w tym klasztorze - aż siedmiotygodniowy (49-dniowy)Holmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 75. Również ten klasztor miał siedem cykli medytacyjnych dziennieHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 478.
Jiangtian mocno trzymał się kodeksu reguł, nawet w stosunku do wędrownych mnichów. Nie przyjmowano ich jeśli mieli np. skórzane buty lub jedwabne szaty. Aby otrzymać jedzenie i przenocować musieli je zamienić na takie, które nie związane było ze śmiercią zwierzęciaHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 20.
Silna praktyka i utrzymywanie kodeksu reguł monastycznych spowodowały, że opaci dużych klasztorów pochodzili właśnie z mnichów JiantianHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 126.