Sama torpeda T V występowała w dwóch wariantach – z płaskim czołem oraz z dziobem zaokrąglonym. W wariancie płaskim wyposażona była w cztery hydrofony, zaś w wariancie z zaokrąglonym dziobem używała dwóch hydrofonów. W ostatnim z tych modeli, bakelitowy dziób torpedy wypełniony był gliceryną oraz glikolem etylenowym w celu zapewnienia jak najlepszej transmisji akustycznej do hydrofonów.
Po wystrzeleniu torpedy tego typu, macierzyste okręty podwodne zanurzały się na większą głębokość oraz wyłączały wszystkie źródła dźwięku, w celu uniknięcia zwrócenia na siebie uwagi własnej torpedy. Mimo to podejrzewano, że dwa U-Booty zostały zatopione przez własną torpedę akustyczną. Powojenne badania wykazały jednak, że jednostki te zatopione zostały przez alianckie okręty nawodne i lotnictwo. Podczas II wojny światowej wystrzelono 640 torped T V, których odsetek trafień wyniósł 6%. Ten stosunkowo niski współczynnik spowodowany został rozpowszechnieniem się w trakcie bitwy o Atlantyk środków zaradczych, przede wszystkim w postaci pułapki akustycznej .