miano wrócić do tego pomysłu – rozpoczęty w latach 1973–1974 (według innych źródeł dopiero w latach 80.) program „Foliant” miał na celu opracowanie wysokotoksycznych środków w postaci broni unitarnej i binarnej, które byłyby niewykrywalne przez ówcześnie stosowane detektory, miałyby zdolność penetracji masek przeciwgazowych i innych środków ochronnych, a także możliwe byłoby ich otrzymanie z substancji nie objętych nadzorem międzynarodowym.
Pierwszym nowiczokiem przyjętym w Siłach Zbrojnych ZSRR (w 1988 roku) miał być A-230, produkowany w zakładach w ZATO Wolsk-18. W Wolsku-18 produkowane miały być również A-232 i jego prekursor nowiczok-5, które jednak miały nie sprostać wymaganiom wojska, mimo wyjątkowej toksyczności A-232, pożądanych właściwości fizycznych (stan ciekły w niskich temperaturach) i możliwości produkcji w cywilnych fabrykach z substancji w większości niepodlegających pod zapisy konwencji. Trzecim nowiczokiem miał być A-234. Mirzajanow podawał również informacje o innych nowiczokach: substancji 33Określanej również przez Mirzajanowa jako nowiczok-# (tak samo jako jeden z prekursorów nowiczoków), co według Leszka Konopskiego jest błędne (). i substancji 84. O drugim z nich nie ma informacji, natomiast pierwszy – według Mirzajanowa – miał być produkowany w Nowoczeboksarsku w ilości ok.