Później w czapce niekiedy dodawano niewielki ocieniający daszek z przodu. We Francji nazwą tą żargonowo zaczęto określać charakterystyczną czapkę królewskich huzarów i artylerii konnej, która kształtem i wstęgą otokową przypominała ówczesną wysoką fryzurę kobiecąDictionnaire encyclopédique. Paris: Quillet, 1965, t. 4, s. 3801; Grand Larousse encyclopédique. Paris: Larousse, 1963, t. 7, s. 391.. W późniejszym czasie „skrzydlate” taśmy na kołpakach nierzadko zastępowano sznurami z pętlicami – np. u carskich huzarów holsztyńskich Piotra III„Сержант” (Moskwa), nr 10 (1999), s. 36..
Z czasem rozpowszechniony w armiach europejskich (później nawet u huzarów szwedzkich do poł. XIX w.) skrzydlaty kołpak używany był we Francji jeszcze do rewolucji i tuż po niej, gdy ostatecznie zanikł w okresie napoleońskim. W armii rewolucyjnej noszony był m.in. przez szwadrony „huzarów śmierci” gen. Dumourieza (późniejszy 10 pułk, wzorowani na pruskim regimencie „czarnych huzarów (śmierci)” von Ruescha)„Kawaleria” nr 2 (2001), s. 19-20..
Mirliton był faktycznie poprzednikiem czaka, a pod względem kształtu i wykonania za jego pochodną można uważać giwer (kiwer, kiwa).