Innymi słowy, to, co nazywane jest poetyckim zabiegiem antropomorfizacji może równocześnie być przywołaniem fragmentów starożytnych wątków mitycznych mówiących o jakimś chtonicznym i żarłocznym bóstwie lub demonieJ. Blenkinsopp, Judah's Covenant with Death (Isaiah XXVIII 14-22), w: „Vetus Testamentum”, Vol. 50, 2000), s. 474.. Oprócz tego, dodatkowych argumentów na rzecz takiego rozumienia słowa Szeol dostarcza analiza porównawcza z innymi tradycjami mitologicznymi starożytnego Bliskiego Wschodu, gdzie personifikacja śmierci była popularnym zjawiskiem. Z tej perspektywy hipotetyczne bóstwo Szeol wpisywało się w ramy wyznaczone przez takie bóstwa śmierci jak m.in. Nergal, Ereszkigal lub MotH. M. Barstad, Sheol, w: K. van der Toom, B. Becking, P.W. van der Horst (red.), Dictionary of Deities and Demons in the Bible, 2nd ed., Leiden – Boston – Köln, 1999, s. 768-770.. Jeden taki trop wiedzie do akadyjskich tabliczek z II tys. p.n.e., w których znajdujemy informację o bóstwie šu-wa-lu lub też shu’alu towarzyszącym Nergalowi w podziemnej krainie zmarłych. Owo bóstwo mogło więc stanowić swego rodzaju pierwowzór dla tajemniczego „Szeol” w BibliiP.S. Johnston, Shades of Sheol. Death and Afterlife in the Old Testament, Illinois 2002, p. 78. Por. L.B. Paton, The Hebrew Idea of the Future Life. III.