We wrześniu 1942 roku został ciężki ranny i z tego powodu ewakuowany do Niemiec.
W okresie od września do października 1942 roku z powodu stanu zdrowia znajdował się w rezerwie dowództwa, po czym został przydzielony do Inspektoratu Broni Pancernej.
W dniu 19 lutego 1944 roku został pełniącym obowiązki dowódcy 1 Dywizji Pancernej, a następnie od 1 kwietnia 1944 roku jej dowódcą i funkcję tę pełnił do 18 września 1944 roku gdy został ranny, w tym czasie brała ona udział w walkach na terenie Ukrainy. Odwołany ze stanowiska z powodu stany zdrowia, następnie w okresie do stycznia 1945 roku był w rezerwie dowództwa. Po czym przez krótki okres był dowódcą 20 Dywizji Pancernej.
W dniu 12 lutego 1945 roku został dowódcą 21 Dywizji Pancernej, którą dowodził do końca wojny. Dowodząc nią wziął udział w bitwie pod Budzieszynem i po rozbiciu dywizji w dniu 29 kwietnia 1945 dostał się do niewoli radzieckiej.
W 1950 roku wyrokiem sądu wojskowego w Kijowie został skazany na 25 lat pobytu w obozie pracy. Przebywał w obozie jenieckim w Woikowie.