Od 1943 roku pracowała jako nauczycielka historii w szkole prowadzonej przez Związek Patriotów Polskich w Ferganie, prawdopodobnie także wstąpiła do organizacji. W czerwcu 1946 roku, wraz z bratem i synem powróciła do Polski. Zamieszkała w Łodzi, a 1 lipca 1946 roku podjęła pracę w Centralnej Żydowskiej Komisji Historycznej, a następnie w Żydowskim Instytucie Historycznym. W charakterze eksperta brała udział m.in. w procesie Ludwiga Fischera, Ludwiga Leista, Josefa Meisingera i Maxa Daumego.
Od 1946 roku była członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1950 roku była działaczką podstawowej organizacji partyjnej w Żydowskim Instytucie Historycznym. W lutym 1951 roku została zastępcą kierownika ŻIH Artura Eisenbacha. 1 stycznia 1953 roku objęła stanowisko kierownika archiwum ŻIH. Zajmowała się m.in. polityką gospodarczą III Rzeszy w Generalnym Gubernatorstwie oraz polityką gospodarczą wobec Żydów w Warszawie.