Książę Leopold II Habsburg rozbudował port w Livorno, czyniąc zeń potężny ośrodek handlowy, do bezpieczeństwa którego przyczyniała się również obecność latarni.

Królestwo Włoch W 1860 roku Wielkie Księstwo Toskanii stało się częścią Zjednoczonych Włoch, a latarnia otrzymała na liście włoskich latarni numer ewidencyjny 1896. W 1911 roku latarnia znalazła się w gestii Marynarki Wojennej.

II wojna światowa i czas powojenny W 1943 roku wojska niemieckie zajmowały północną część Włoch, podczas gdy od południa zbliżały się wojska amerykańskie. Port i miasto Livorno były w rękach Niemców i choć były bombardowane przez aliantów, to latarnia nie została uszkodzona. Została zniszczona dopiero 19 lipca 1944 roku przez wycofujących się Niemców. Po wojnie postanowiono ją odbudować. W tym celu w 1952 roku ogłoszono publiczną zbiórkę pieniędzy. W krótkim czasie zebrano 2 miliony lirów, co było dużą sumą w tamtych czasach. Prace rekonstrukcyjne rozpoczęły się w czerwcu 1954 roku, przy użyciu 90% oryginalnego materiału, pozyskanego z gruzu. Resztę uzupełniono materiałem z kamieniołomu w San Giuliano, skąd pochodził oryginalny budulec. Uzyskała taki sam wygląd jak latarnia pierwotna. Została otwarta 16 września 1956 roku, podczas obchodów 350. rocznicy proklamowania Livorno jako miasta.