Pęcherzyk dłuższy od przysadki, jajowatostożkowaty, o długości 5-7 mm, gęsto owłosiony, wielonerwowy, zwężający się w dwuząbkowy, szorstki dzióbek. Gatunki podobne Może być mylona z bardzo rzadką turzycą ościstą, która jednak ma łodygę grubszą (w nasadzie 7-10 mm), pochwy odziomkowe silnie postrzępione, a pęcherzyki słabo owłosione, z gładkim dzióbkiem.
Biologia i ekologia Bylina, geofit. Kwitnie od maja do lipca. Jest światłolubna, siedliskiem są widne lasy, łąki, pastwiska, miejsca piaszczyste, przydroża, nieużytki. Gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Trifolio fragiferae-Agrostietalia stoloniferae i zespołu (Ass.) Agropyro-Rumicion crispi. Liczba chromosomów 2n = 112.
Zmienność Poza gatunkiem typowym w Polsce występuje podgatunek Carex hirta var. hirtiformis (Pers.) Kunth, wyróżniający się brakiem owłosienia (jedynie pęcherzyki są owłosione, ale też słabo) oraz dwie formy: Carex hirta f. paludosa A.Winkler, występująca na brzegach wód, słabiej owłosiona od formy typowej, o szerokich i wiotkich liściach, Carex hirta f. subhirtiformis Kneucker, poza pęcherzykami słabo owłosiona.
Tworzy mieszańce z turzycą dzióbkowatą, leśną, odległokłosą, ościstą i pęcherzykowatą.
Przypisy
Kategoria:Ciborowate Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza