Przez kolejne lata pracował jako zastępca naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1947), naczelny dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1948–1949), generalny dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach (1949–1954), dyrektor Instytutu Kwasu Siarkowego i Nawozów Fosforowych w Warszawie (1954), dyrektor Instytutu Metali Lekkich w Skawinie (1954–1955), dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1955–1956), dyrektor Instytutu Metali Lekkich w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (1956–1957), wicedyrektor Departamentu Górnictwa i Rud w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (od 1957). Przyczynił się do uruchomienia przemysłu chemicznego w PRL.
W 1961 r. po obronie pracy pt. Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych (promotor: prof. Feliks Polak) uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień doktora nauk chemicznych. W 1963 r. został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Kierował Pracownią Radioizotopową na UMCS, jednocześnie pracując naukowo w Instytucie Badań Jądrowych w Warszawie.