Wysokość szkód jest uzależniona od wilgotności powietrza, podatności danej odmiany oraz obecności w glebie patogena.
Objawy Gdy do siewu użyto nasion porażonych przez Bremia lactucae, objawy pojawiają się już na hipokotylu młodych siewek, Porażony hipokotyl ulega zbrunatnieniu, pojawia się na nim białoszary nalot, a cała roślina ulega systemicznej infekcji, to znaczy strzępki patogenu przerastają do różnych jej części. Na górnej stronie liści tworzą się chlorotyczne plamy, które powiększają się, później stają się oliwkowożółte, w końcu brunatne. Plamy te ograniczone są nerwami liścia. Pod plamami na dolnej stronie liścia tworzy się nalot podobny do tego na hipokotylu. Przy silnym porażeniu części rośliny, lub cała roślina obumierają.
Etiologia i epidemiologia Źródłem infekcji pierwotnej są oospory zimujące w glebie na porażonych, obumarłych resztkach roślin, a czasami także zainfekowane nasiona. W sezonie wegetacyjnym na porażonych roślinach wytwarzane są zarodniki sporangialne, które rozprzestrzeniają chorobę dokonując infekcji wtórnych. Zarodnikowanie odbywa się w temperaturze 4–20 °C, temperatura optymalna dla patogenu to 6–11 °C. Zarodniki wytwarzane są nocą, a uwalniają się podczas deszczowej pogody. Roznoszone są przez krople deszczu i wiatr.