Leif Panduro (ur. 18 kwietnia 1923 we Frederiksbergu, zm. 16 stycznia 1977 w Asserbo) – duński pisarz.
Życiorys mały|Grób Panduro i jego żony Estery, z domu Larsen (1921-2011), na cmentarzu w Melby Jego rodzice rozstali się wkrótce po urodzeniu. Zanim przeprowadził się do domu ciotki mieszkał w domu dziecka. Podczas niemieckiej okupacji Danii popierał ruch oporu, jego ojciec, Aage Petersen, sympatyzował z nazistami i zginął w 1944 r. Sam Panduro został ranny w maju 1945 r. W 1947 ukończył szkoły dentystyczną. Po ślubie z Esther Larsen, którą poznał w trakcie nauki, przenieśli się do Szwecji, gdzie praktykował stomatologię w Borås i Osby, aż do powrotu do Danii. W latach 1956–1962 pracował jako dentysta szkolny w Esbjerg.
W 1957 opublikował swoją pierwszą powieść, "Av, min guldtand" ("Start, mój złoty ząb"), będącą ironicznym i chwilami komicznym opisem małomiasteczkowego życia, opartą w znacznym stopniu na osobistym doświadczeniu. To samo dotyczyło jego drugiej powieści, "Rend mig i traditionerne" ("Dorzuć mnie do tradycji") z 1958, będącą studiami nad uczniem i kryzysem wieku dojrzewania. Powieść "De uanstaendige" ("Nieprzyzwoite") z 1960 była krytycznym rozrachunkiem z duńską klasą średnią podczas niemieckiej okupacji.