Stanisław Owczarek (ur. 20 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 25 listopada 1981) – polski duchowny rzymskokatolicki, zaliczany do tzw. księży patriotów.
Życiorys Syn Michała. Był absolwentem szkoły podstawowej w Grodzisku Mazowieckim i Gimnazjum im. Tomasza Zana w Pruszkowie. W 1924 wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie, święcenia kapłańskie przyjął 6 lutego 1930. Następnie pracował jako wikariusz w Warce, Łowiczu, Pruszkowie, Markach, Karczewie, Goszczynie i Żychlinie. Działał w Akcji Katolickiej.
Brał udział w kampanii wrześniowej jako kapelan szpitala wojskowego nr 103, w październiku 1939 powrócił do Żychlina. W październiku 1941 został aresztowany przez Gestapo i od października 1941 więziony w obozie Dachau (KL).
Powrócił do Polski w maju 1945 i od sierpnia tegoż roku był proboszczem parafii Świętej Trójcy w Konarach. Został wówczas radnym Gminnej Rady Narodowej w Konarach. Pełnił funkcję reprezentanta duchownych podczas zjazdu założycielskiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w dniach od 1 do 2 września 1949, był członkiem Głównej Komisji Księży przy ZBoWiD. W styczniu 1950 wszedł w skład zarządu przymusowego Caritas odebranego władzom kościelnym przez władze PRL Caritas (organizacja).