Od tego samego roku pracował w I Państwowym Gimnazjum i Liceum we Lwowie. 12 lipca 1938 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu teologii pastoralnej i otrzymał stopień docenta.
Okres II wojny światowej spędził we Lwowie jako kapelan zakonny sióstr karmelitanek. W latach 1945–1949 mieszkał w Zabrzu, gdzie pracował jako kapelan Szpitala Ubezpieczalni Społecznej, był także cenzorem w administracji apostolskiej Opola, w 1947 wydał pracę Psychiatria duszpasterska. W 1949 był krótko wikariuszem w parafii św. Rodziny we Wrocławiu. Od września 1949 pracował jako profesor kontraktowy Wydziału Teologii Katolickiej Uniwersytetu Warszawskiego, w 1951 został prodziekanem tego wydziału, w marcu 1953 profesorem nadzwyczajnym, w maju 1953 profesorem zwyczajnym. Po likwidacji Wydziału w 1954 wykładał na nowo powstałej Akademii Teologii Katolickiej, otrzymał wówczas tytuł profesora zwyczajnego. W tym samym roku opublikował pracę Cnota religijności, w 1955 Sakrament pokuty w świetle teologii i psychohigieny, w 1956 Eucharystia. Traktat teologicznomoralny. Od 1957 do śmierci kierował Katedrą Teologii Moralnej Szczegółowej ATK, wypromował dwóch doktorów, w tym Teodora RakaJan Pryszmont Kierunek teologii moralnej, w: Księga pamiątkowa XX-lecia Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie 1954-1974, wyd. ATK, Warszawa 1976, s.