Ambroży Piotr Dykier (ur. 1 lub 4 grudnia 1911 w Śluzie, zm. 24 marca 1972 w Sopocie) – polski duchowny rzymskokatolicki. Wysoko postawiony członek ruchu tzw. księży „patriotów”.
Urodził się 1 lub 4 grudnia 1911 w Śluzie jako syn Szymona i Anastazji. Był bratem m.in. Franciszka, Alojzego, Pawła (1915-1978, także ksiądz). W 1937 otrzymał święcenia prezbiteratu.
W czasie II wojny światowej był więziony przez Niemców w koszarach w Bydgoszczy i obozie przejściowym dla osób cywilnych w Pile. W 1940 r. został skierowany na roboty rolne w Śluzie, skąd pochodził, a następnie do Borowca w powiecie kościerskim.
W czerwcu 1942 r. został wpisany do III grupy na Niemieckiej Liście Narodowościowej (pot. Volkslista), a kilka miesięcy później został wcielony do Wehrmachtu. Od końca 1943 r. do końca marca 1944 r. czynnie służył jako grenadier pancerny w jednostce koło Augsburga, skąd zdezerterował i przedostał się do Francji, gdzie w listopadzie 1944 r. przyłączył się do I Batalionu Strzelców Wileńskich jako kapelan. Później został przeniesiony do Wielkiej Brytanii, gdzie w randz kapitana, pełnił funkcję kapelana wojskowego rejonu miasta Glasgow, a następnie od lipca 1945 r. do stycznia 1946 r. przy Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego oraz szkole podchorążych w Catterick w Anglii. Od stycznia do kwietnia 1946 r.